ေသြးန႔ဲေရးသည့္ ေျမ (စာျမည္း)
-------------------(၀တၱဳ)
“ဟိုအခန္းထဲမွာ ေမြးဖြားေနတယ္။ အဲဒီမွာသာ သြားၾကည့္ၾကေတာ့”
ေမြးခန္းကိုလည္း ေစာင္ေတြျဖင့္ အခန္္းလုပ္ထားသည္။ လူခါးလည္း အျပင္ဘက္တြင္ က်န္ခဲ့ၿပီး ေဒါက္တာႏိုင္လင္းမွ ေမြးဖြားခန္းထဲကို ၀င္သြားသည္။ ေမြးဖြားသည့္ေနရာႏွင့္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသည္ မည္သို႕မွ် မသင့္ေတာ္ေပ။ သို႕ေသာ္ ဒီအေျခအေနသည္ ေနရာေရြးၿပီး ေမြးဖြားေနရမည္ အခ်ိန္ကားမဟုတ္ေတာ့ေပ။ အျပင္ဖက္တြင္ အမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ဦးေစာင့္ေနသည္။ အမ်ိဳးသမီးႀကီးနား ၾကမ္းျပင္တြင္ ထုိင္ရင္ အေျခအေနကို ေမးၾကည့္လိုက္သည္။ အမ်ိဳးသမီးႀကီးက
“ကၽြန္မတို႕က ဗ်ိဳင္းျဖဴရြာ(ဆက္ရိုးက်ရပ္ကြက္)ကပါ။ မေန႕ညဥ့္ (၁၂)နာရီေလာက္ကတည္းက ဒီကေလးမက ေမြးဖြားဖို႕အတြက္ ဗိုက္နာတယ္ဆိုလို႔ ကၽြန္မကို အေခၚလြတ္လိုက္တယ္။ ကၽြန္မက လက္သည္မပါ။ ကၽြန္မေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ကေလးေမြးဖြားဖို႕ အဆင့္ျဖစ္ေနၿပီ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မတို႔ရြာနဲ႕ နီးတဲ့ သံေတာ္လီဘဂၤလီေက်းရြာက လူ(၃၀၀၀)ေလာက္က ကၽြန္မတို႕ ရြာဘက္ကို မီးရိႈးဖို႕ တက္လာၾကတယ္။ လူအင္အားအရမ္းမ်ားတယ္။ စစ္ေတြၿမိဳ႕ဘက္က ေျပးၾကတဲ့ ဘဂၤလီကုလားေတြက သံေထာ္လီမွာ စုသြားၾကတယ္။ ဓာတ္မီးအလင္းေရာင္ကို ျမင္ေတာ့ ဗ်ိဳင္းျဖဴရြာကလူေတြ ထြက္ၾကည့္ၾကေတာ့ သံေတာ္လီက လူေတြမွန္း သိသာတယ္။ အဲဒီမွာ ရြာသားေတြ အသိေပးလိုက္ေတာ့ ရြာသားအကုန္လံုး ထြက္လာၾကတယ္။ ေယာက္က်ားေတြနဲ႕ ထိပ္တိုက္ ေတြ႕ေနၾကတယ္။ ဒါေပမယ္ ကၽြန္မတို႕ ရြာသားေတြမွာ လူအင္အားနည္းေတာ့ အမ်ိဳးသမီးေတြနဲ႕ ကေလးေတြအကုန္လံုး စစ္ေတြၿမိဳ႕ထဲဘက္ကို ထြက္ေျပးတယ္။ ကၽြန္မလည္း ေမြးဖြားသည္ကို တဲြေခၚၿပီး ထြက္ေျပးလာခဲ့ရတယ္။ ေျပးလာရတာလည္း ညအခ်ိန္ေလ ၊ လယ္ကြင္းေတြမွာ ရြံ႕အုိင္ေတြ၊ ကၽြဲေျခရာေတြ၊ ေခ်ာက္ေတြ၊ ခ်ိဳင့္ခြက္ေတြကို ျဖတ္ေက်ာ္ေျပးရေတာ့ ကေလးမက သနားစရာပါ။ လမ္းမွာပဲ ကေလးထြက္က်သြားတယ္။ ကၽြန္မလည္း အခ်င္းႀကိဳးကို ကတ္ေၾကးနဲ႕ျဖတ္ၿပီး ကေလးကို အႏွီးနဲ႕ပိတ္ၿပီး ေခၚလာခဲ့ရတာပါ။ ၿမိဳ႕ထဲကိုေရာက္ေတာ့ ဒီဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမွာပဲ ၀င္ခိုလံုလိုက္ရၿပီး ရြာဖက္က အေျခအေနကို ေစာင့္ၾကည့္ေနတာပါ”ဟု ေျပာျပသည္။
သူစကားဆံုးသြားသည္ႏွင့္ လူခါးလည္း အလံုးႀကီး တစ္လံုး ဆို႕၀င္သြားသလို။ ဘာေျပာလို႕ ဘာေျပာရမွန္းကို မသိ။ ခံစားခ်က္တို႕သည္ တစ္ခါတေလတြင္ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုရ ခက္ခဲ့တတ္သည္ မဟုတ္လား။
ခဏေေနေတာ့ ေဒါက္တာႏိုင္လင္းထြက္လာၿပီ။
“စံပဲဗ်ိဳ႕ စံပဲ။ ကေလးေရာ သူအေမေရာ ေနေကာင္းၾကတယ္။ က်န္းက်န္းမာမာပဲ”လို႕ ေျပာသည္။
“ဒါေပမယ္ သူတို႕သားအမိအတြက္ ဒီေနရာကို စိတ္မခ်ဘူးဗ်ာ။ ေဆးရံုးကို ပို႕ထားမယ္။ ကေလးက အသား၀ါဖို႕ပံုေတာ့ ေပါက္ေနတယ္။ ကေလးက အရမ္းႏုနယ္ေတာ့ စိတ္မခ်ဘူး။ က်ေနာ္ မွတ္ခ်က္ေပးၿပီး ေဆးရံုးကို ပို႕လိုက္မယ္ဗ်ာ။”
“ဒါဆိုရင္ သူအုပ္ထိန္းသူ ဘယ္မွာလဲ”
“ကၽြန္မပါ”ခုနားက အမ်ိဳးသမီးႀကီးက ေျပာလိုက္သည္။
“ျဖစ္ပါမလား ဆရာရယ္။ ကၽြန္မတို႕ ဒီမွာပဲ ေနပါရေစ”လို႕ ဆက္ေျပာသည္။
လူခါးလည္း တစ္ခ်က္ေလာက္ အကဲခတ္ၾကည့္လိုက္သည္။ ဗ်ိဳင္းျဖဴရြာသည္ ဆင္းရဲသား လက္လုပ္လက္စားမ်ားၿပီး အထူးသျဖင့္ ဆက္ရိုးက်ေခ်ာင္္းတြင္ သမၼာန္ခတ္ၿပီး အသက္ေမြးသူမ်ား မ်ားသည္။ သူတို႕သည္ ညႀကီးအခ်ိန္မေတာ္ ေျပးလာရသည့္အတြက္ ပိုက္ဆံ တစ္ျပားတစ္ခ်ပ္မွ ပါလာပံု မေပါက္ေပ။ ထို႕နည္းတူစြာ မနက္ပိုင္းျဖစ္ေသာေၾကာင္း သူ႕ေယာက္က်ားႏွင့္လည္း အဆက္္အသြယ္ရပံုမေပါက္ေသးေခ်။ ဒါေၾကာင္းလည္း ေဆးရံုးတက္ရမွာ လန္႕ေနသည့္ ပံုမ်ိဳးျဖစ္သည္။ လူခါးတို႕ အရပ္ေဒသတြင္ ေဆရံုးတက္ရမည္ဆိုလွ်င္ ေဆးရံုးတက္မည့္အစား က်ားဖင္ကိုသာ လက္နဲ႕ ႏိွပ္ခ်င္္ၾကသည္။ ေဆးရံုးကို စတက္ကတည္းက ေဆးဖိုး၀ါးခက ႀကီးသည္။ အလိုက္မသင့္လွ်င္ သူနာျပဳဆရာမ်ားႏွင့္ အေစာင့္မ်ား၏ ဆဲဆိုးႀကိမ္းေမာင္းျခင္းကိုလည္း ခံရတတ္သည္မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင္းလည္း ျဖစ္ႏုိင္သည္။ လူခါးမွ
“စိတ္မပူပါနဲ႕ အေဒၚရယ္။ က်ေနာ္တို႕၊ ေဒါက္တာတို႕၊ ဆရာေတာ္တို႕ရွိပါတယ္။ မပူပါနဲ႕ အဓိက ကေလးနဲ႕ ကေလးအေမ က်န္းမာဖို႕ပဲလိုပါတယ္”လို႕ ႏွစ္သိမ့္လုိက္သည္။ ေဒါက္တာႏိုင္လင္းမွ
“စိတ္ခ် က်ေနာ္ တစ္ေယာက္လံုးရွိတယ္။ စရိတ္စခေတြကို မပူနဲ႕ ဒီအခ်ိန္ ပူပန္္ရမယ္
အခ်ိန္မဟုတ္ဘူး။ ကိုလူခါး ဒီကေလးကို နာမည္ေပးလုိက္ရေအာင္ဗ်ာ”
“ဆိုပါအံု ေဒါက္တာႀကီး ဘာနာမည္မ်ား ေပးမလဲ”
“ကုလားႏိုင္လို႕ေပးမယ္ဗ်ာ။ ေယာက္က်ားေလးဆိုေတာ့ ဒီနာမည္ပဲ ေကာင္းတယ္”ဆိုၿပီး ေျပာသည္။
-------------------------------------------------------
“ေသြးနဲ႕ေရးသည့္ ေျမ” ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ကုလား-ရခုိင္အေရးအခင္း သမိုင္းေနာက္ခံ၀တၲဳမွ စာျမည္းအျဖစ္ တင္ေပးလိုက္သည္။
ေ၀ဟင္ေအာင္
၂၊ ၈၊ ၂၀၁၃။
ဓာတ္ပံု -ကုလားႏိုင္တို႕ သားအမိ ေဆးရံုးေပၚေရာက္စဥ္ အမွတ္တရရိုက္ကူးခဲ့သည္ ဓာတ္ပံုျဖစ္သည္။
-------------------(၀တၱဳ)
“ဟိုအခန္းထဲမွာ ေမြးဖြားေနတယ္။ အဲဒီမွာသာ သြားၾကည့္ၾကေတာ့”
ေမြးခန္းကိုလည္း ေစာင္ေတြျဖင့္ အခန္္းလုပ္ထားသည္။ လူခါးလည္း အျပင္ဘက္တြင္ က်န္ခဲ့ၿပီး ေဒါက္တာႏိုင္လင္းမွ ေမြးဖြားခန္းထဲကို ၀င္သြားသည္။ ေမြးဖြားသည့္ေနရာႏွင့္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသည္ မည္သို႕မွ် မသင့္ေတာ္ေပ။ သို႕ေသာ္ ဒီအေျခအေနသည္ ေနရာေရြးၿပီး ေမြးဖြားေနရမည္ အခ်ိန္ကားမဟုတ္ေတာ့ေပ။ အျပင္ဖက္တြင္ အမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ဦးေစာင့္ေနသည္။ အမ်ိဳးသမီးႀကီးနား ၾကမ္းျပင္တြင္ ထုိင္ရင္ အေျခအေနကို ေမးၾကည့္လိုက္သည္။ အမ်ိဳးသမီးႀကီးက
“ကၽြန္မတို႕က ဗ်ိဳင္းျဖဴရြာ(ဆက္ရိုးက်ရပ္ကြက္)ကပါ။ မေန႕ညဥ့္ (၁၂)နာရီေလာက္ကတည္းက ဒီကေလးမက ေမြးဖြားဖို႕အတြက္ ဗိုက္နာတယ္ဆိုလို႔ ကၽြန္မကို အေခၚလြတ္လိုက္တယ္။ ကၽြန္မက လက္သည္မပါ။ ကၽြန္မေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ကေလးေမြးဖြားဖို႕ အဆင့္ျဖစ္ေနၿပီ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မတို႔ရြာနဲ႕ နီးတဲ့ သံေတာ္လီဘဂၤလီေက်းရြာက လူ(၃၀၀၀)ေလာက္က ကၽြန္မတို႕ ရြာဘက္ကို မီးရိႈးဖို႕ တက္လာၾကတယ္။ လူအင္အားအရမ္းမ်ားတယ္။ စစ္ေတြၿမိဳ႕ဘက္က ေျပးၾကတဲ့ ဘဂၤလီကုလားေတြက သံေထာ္လီမွာ စုသြားၾကတယ္။ ဓာတ္မီးအလင္းေရာင္ကို ျမင္ေတာ့ ဗ်ိဳင္းျဖဴရြာကလူေတြ ထြက္ၾကည့္ၾကေတာ့ သံေတာ္လီက လူေတြမွန္း သိသာတယ္။ အဲဒီမွာ ရြာသားေတြ အသိေပးလိုက္ေတာ့ ရြာသားအကုန္လံုး ထြက္လာၾကတယ္။ ေယာက္က်ားေတြနဲ႕ ထိပ္တိုက္ ေတြ႕ေနၾကတယ္။ ဒါေပမယ္ ကၽြန္မတို႕ ရြာသားေတြမွာ လူအင္အားနည္းေတာ့ အမ်ိဳးသမီးေတြနဲ႕ ကေလးေတြအကုန္လံုး စစ္ေတြၿမိဳ႕ထဲဘက္ကို ထြက္ေျပးတယ္။ ကၽြန္မလည္း ေမြးဖြားသည္ကို တဲြေခၚၿပီး ထြက္ေျပးလာခဲ့ရတယ္။ ေျပးလာရတာလည္း ညအခ်ိန္ေလ ၊ လယ္ကြင္းေတြမွာ ရြံ႕အုိင္ေတြ၊ ကၽြဲေျခရာေတြ၊ ေခ်ာက္ေတြ၊ ခ်ိဳင့္ခြက္ေတြကို ျဖတ္ေက်ာ္ေျပးရေတာ့ ကေလးမက သနားစရာပါ။ လမ္းမွာပဲ ကေလးထြက္က်သြားတယ္။ ကၽြန္မလည္း အခ်င္းႀကိဳးကို ကတ္ေၾကးနဲ႕ျဖတ္ၿပီး ကေလးကို အႏွီးနဲ႕ပိတ္ၿပီး ေခၚလာခဲ့ရတာပါ။ ၿမိဳ႕ထဲကိုေရာက္ေတာ့ ဒီဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမွာပဲ ၀င္ခိုလံုလိုက္ရၿပီး ရြာဖက္က အေျခအေနကို ေစာင့္ၾကည့္ေနတာပါ”ဟု ေျပာျပသည္။
သူစကားဆံုးသြားသည္ႏွင့္ လူခါးလည္း အလံုးႀကီး တစ္လံုး ဆို႕၀င္သြားသလို။ ဘာေျပာလို႕ ဘာေျပာရမွန္းကို မသိ။ ခံစားခ်က္တို႕သည္ တစ္ခါတေလတြင္ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုရ ခက္ခဲ့တတ္သည္ မဟုတ္လား။
ခဏေေနေတာ့ ေဒါက္တာႏိုင္လင္းထြက္လာၿပီ။
“စံပဲဗ်ိဳ႕ စံပဲ။ ကေလးေရာ သူအေမေရာ ေနေကာင္းၾကတယ္။ က်န္းက်န္းမာမာပဲ”လို႕ ေျပာသည္။
“ဒါေပမယ္ သူတို႕သားအမိအတြက္ ဒီေနရာကို စိတ္မခ်ဘူးဗ်ာ။ ေဆးရံုးကို ပို႕ထားမယ္။ ကေလးက အသား၀ါဖို႕ပံုေတာ့ ေပါက္ေနတယ္။ ကေလးက အရမ္းႏုနယ္ေတာ့ စိတ္မခ်ဘူး။ က်ေနာ္ မွတ္ခ်က္ေပးၿပီး ေဆးရံုးကို ပို႕လိုက္မယ္ဗ်ာ။”
“ဒါဆိုရင္ သူအုပ္ထိန္းသူ ဘယ္မွာလဲ”
“ကၽြန္မပါ”ခုနားက အမ်ိဳးသမီးႀကီးက ေျပာလိုက္သည္။
“ျဖစ္ပါမလား ဆရာရယ္။ ကၽြန္မတို႕ ဒီမွာပဲ ေနပါရေစ”လို႕ ဆက္ေျပာသည္။
လူခါးလည္း တစ္ခ်က္ေလာက္ အကဲခတ္ၾကည့္လိုက္သည္။ ဗ်ိဳင္းျဖဴရြာသည္ ဆင္းရဲသား လက္လုပ္လက္စားမ်ားၿပီး အထူးသျဖင့္ ဆက္ရိုးက်ေခ်ာင္္းတြင္ သမၼာန္ခတ္ၿပီး အသက္ေမြးသူမ်ား မ်ားသည္။ သူတို႕သည္ ညႀကီးအခ်ိန္မေတာ္ ေျပးလာရသည့္အတြက္ ပိုက္ဆံ တစ္ျပားတစ္ခ်ပ္မွ ပါလာပံု မေပါက္ေပ။ ထို႕နည္းတူစြာ မနက္ပိုင္းျဖစ္ေသာေၾကာင္း သူ႕ေယာက္က်ားႏွင့္လည္း အဆက္္အသြယ္ရပံုမေပါက္ေသးေခ်။ ဒါေၾကာင္းလည္း ေဆးရံုးတက္ရမွာ လန္႕ေနသည့္ ပံုမ်ိဳးျဖစ္သည္။ လူခါးတို႕ အရပ္ေဒသတြင္ ေဆရံုးတက္ရမည္ဆိုလွ်င္ ေဆးရံုးတက္မည့္အစား က်ားဖင္ကိုသာ လက္နဲ႕ ႏိွပ္ခ်င္္ၾကသည္။ ေဆးရံုးကို စတက္ကတည္းက ေဆးဖိုး၀ါးခက ႀကီးသည္။ အလိုက္မသင့္လွ်င္ သူနာျပဳဆရာမ်ားႏွင့္ အေစာင့္မ်ား၏ ဆဲဆိုးႀကိမ္းေမာင္းျခင္းကိုလည္း ခံရတတ္သည္မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင္းလည္း ျဖစ္ႏုိင္သည္။ လူခါးမွ
“စိတ္မပူပါနဲ႕ အေဒၚရယ္။ က်ေနာ္တို႕၊ ေဒါက္တာတို႕၊ ဆရာေတာ္တို႕ရွိပါတယ္။ မပူပါနဲ႕ အဓိက ကေလးနဲ႕ ကေလးအေမ က်န္းမာဖို႕ပဲလိုပါတယ္”လို႕ ႏွစ္သိမ့္လုိက္သည္။ ေဒါက္တာႏိုင္လင္းမွ
“စိတ္ခ် က်ေနာ္ တစ္ေယာက္လံုးရွိတယ္။ စရိတ္စခေတြကို မပူနဲ႕ ဒီအခ်ိန္ ပူပန္္ရမယ္
အခ်ိန္မဟုတ္ဘူး။ ကိုလူခါး ဒီကေလးကို နာမည္ေပးလုိက္ရေအာင္ဗ်ာ”
“ဆိုပါအံု ေဒါက္တာႀကီး ဘာနာမည္မ်ား ေပးမလဲ”
“ကုလားႏိုင္လို႕ေပးမယ္ဗ်ာ။ ေယာက္က်ားေလးဆိုေတာ့ ဒီနာမည္ပဲ ေကာင္းတယ္”ဆိုၿပီး ေျပာသည္။
-------------------------------------------------------
“ေသြးနဲ႕ေရးသည့္ ေျမ” ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ကုလား-ရခုိင္အေရးအခင္း သမိုင္းေနာက္ခံ၀တၲဳမွ စာျမည္းအျဖစ္ တင္ေပးလိုက္သည္။
ေ၀ဟင္ေအာင္
၂၊ ၈၊ ၂၀၁၃။
ဓာတ္ပံု -ကုလားႏိုင္တို႕ သားအမိ ေဆးရံုးေပၚေရာက္စဥ္ အမွတ္တရရိုက္ကူးခဲ့သည္ ဓာတ္ပံုျဖစ္သည္။
0 comments